سیستم نگهداری و تعمیرات بهبود

02188272631   09381006098  
تعداد بازدید : 629
3/10/2023
hc8meifmdc|2011A6132836|PM_Website|tblnews|Text_News|0xfdff93dc01000000370b000001000200

تحلیلی توصیفی از فرهنگ هیئت علمی دانشگاه‎ها و آموزش کتابشناسی*

نوشته: لاری هاردستی

ترجمه: علی شاه شجاعی

دانشجوی دکتری کتابداری و اطلاع‎رسانی

 

چکیده

دانشگاه‎ها همواره از نظر کتابداران| کلید آموزش کتابشناسی شمرده می‎شوند| با این حال| شواهد چشمگیر نشان می‎دهد که اغلب دانشگاه‎ها| در روند آموزشی خود| آموزش کتابشناسی را چندان نپسندیده‎اند. این مقاله به بررسی ماهیت فرهنگ هیئت علمی دانشگاه‎ها و چگونگی جلوگیری از تلاش‎هایی برای آموزش کتابشناسی می‎پردازد. با آن که باور عام بر آن است که فرهنگ دانشگاهی از توسعة کتابخانه‎های بزرگ حمایت می‎کند| تاکنون تحقق آموزش کتابشناسی مورد پذیرش قطعی قرار نگرفته است. اگر کتابخانه‎های دانشگاهی بخواهند به فرآیند آموزشی کمک کنند| تلاش مستمر کتابداران برای تحقق آموزش کتابشناسی در دانشگاه‎ها ضروری است.

بویر (Boyer) در یکی از مهمترین کتابهایش در مورد آموزش دانشجویان تا سطح لیسانس تحت عنوان: دانشگاه تجربة دانشجویان لیسانس در آمریکا نوشت:

ما در مطالعات خود دریافتیم که کتابخانه در بیش‎تر مؤسسات آموزشی یک منبع فراموش شده است. آنچه در مورد نظر بویر قابل ذکر است| مورد غفلت قرار گرفتن کتابخانه در فرآیند آموزش است. کتاب بویر اولین انتشار مهم در مورد آموزش کتابشناسی برای دانشجویان تا سطح لیسانس در سال‎های اخیر است زیرا او نه تنها به کتابخانه توجة خاصی کرده است| بلکه آموزش کتابشناسی را در دانشگاه‎ها مطرح نموده است.

متأسفانه بویر| روشی را در این باب ذکر نکرده و مباحثات و نظریات او همچنان به بوتة فراموشی سپرده شده است. آموزش کتابشناسی دارای تاریخ طولانی در کتابخانه‎های دانشگاهی است و تاریخ آن حداقل به دهة 1880 باز می‎گردد. در سالهای اخیر| حمایت‎کنندگان این نظر به آموزش کتابشناسی و پذیرش آن توسط کتابداران به عنوان حرکتی اساسی و پویا اشاره می‎کنند.

با این حال| تلاش‎هایی که در طول تاریخ دربارة چگونگی نقش کتابخانه‎ها در فرآیند آموزش شده| مبهم است.

"برانزکوم" (Branscomb) در اثر معروف خود در سال 1940| استفادة کم از کتابخانه‎ها توسط دانشجویان دانشگاه‎ها را در خلال دهة 1930 بررسی کرد و پرسید: "با روش کنونی آموزش| آیا به چنین کتابخانه‎های بزرگی نیازمندیم؟"

یک دهة بعد| "لویس روند" (Louis Round) کتابدار معروف این مسئله را به زبان دیگر مطرح می‎کند: گرچه دانشکده‎ها بودجه‎های هنگفتی را صرف گسترش و توسعه کتابخانه‎ی می‎کنند اما کمکی که این کتابخانه‎ها به ارتقای سطح کیفی برنامه‎های آموزشی می‎کنند کم‎تر از آن چیزی است که باید باشد. "نپ" (Knapp) در طول دهه 1950 و اوایل دهة 1960 با مقالات و تحقیقات خود| در زمینه "آموزش کتابشناسی  مدرن" پیشگام بود.

"شورز" (Shores) در سال 1968| توجة عام را به نقش آموزش عالی از طریق استفاده از کتابخانة دانشگاه جلب نمود.

در سال 1968 "فیپس" (phipps) دریافت که کتابداران بسیاری که درگیر آموزش کتابشناسی بودند| به دلایلی همچون کمبود کارکنان| نبود وقت و بودجه| عدم همکاری و مساعدت از طرف دانشگاه و مدیریت آن| ناامید و بی‎روحیه شده‎اند.

دورة آموزش کتابشناسی از سال 1969 با ارائه مقاله "فاربر" (Farber) به بخش کتابخانه‎های دانشگاهی "انجمن کتابخانه‎های دانشگاهی و تحقیقاتی" آغاز می‎شود. در اوایل دهة 1970| آموزش کتابشناسی به عنوان حرکتی نو با کنفرانسی در دانشگاه میشیگان شرقی شروع می‎شود. در دهة 1980| با انتشار مجله‎ای با عنوان "راهبردهای تحقیقاتی"| برنامة آموزش کتابشناسی دنبال می‎شود. در دهة 1990| بعضی از مراکز محلی و دانشگاهی از اهمیت آموزش کتابشناسی آگاه می‎شوند. با وجود پیشرفت‎های چشمگیر| یک احساس آزاردهنده دربارة آموزش کتابشناسی همچنان باقی است و آن عدم درک و شناخت صحیح اعضای هیئت علمی دانشگاه‎ها از موضوع است.

در سال 1992 "جاکوبسن" (Jacobson) نتیجه گرفت. با این که کیفیت و شیوة آموزش کتابشناسی تغییر کرده و اعضای دانشگاه‎ها و دانشکده‎ها تا حدودی به نقش آن آگاه شده‎اند| و با آن که تعداد دانشجویان و استادان افزایش چشمگیری یافته| هنوز اعضای هیئت علمی دانشگاه‎ها درس "آموزش کتابشناسی" را درسی اساسی برای آموزش دانشجویان خود به شمار نمی‎آورند.

این تلاش‎ها باعث شد تا در دهه‎های 1960 و 1980 "سازمان ملی اوقاف" (1) برای گسترش منابع کتابخانه‎های علوم انسانی| و "شورای منابع کتابخانه‎ها" برای ارتقای آموزش کتابخانه‎ای| حدود سه میلیون دلار در 50 کتابخانة دانشگاهی سرمایه‎گذاری کردند.

در سال 1980| گوین (Gwinn) این برنامه‎ها را مورد نقد و بررسی قرار داد و فصل جدیدی در تاریخ آموزش کتابشناسی گشوده شد. مشکلاتی که او برشمرد به قرار زیر است:

-            همکاری ضعیف دانشگاه

-            عدم همکاری مناسب مدیریت دانشگاه با کتابداران

-            نبود برنامه‎ریزی از سوی دانشگاه

او نتیجه گرفت که: برنامة آموزش کتابشناسی تغییرات آشکاری در دیدگاه‎های اعضای هیئت علمی دانشگاه‎ها ایجاد نکرده است. بعد از مدتی| "وایت لچ" (Whitelatch) در سال 1983 نوشت که: در ایالات متحده روال آموزشی دانشگاه‎ها بر مبنای استفاده از کتابخانه نیست. همچنین مقالات دانشجویان کم‎تر متکی به استفاده از متون کتابخانه‎ای می‎باشد.

"تاماس" (Thomas) در سال 1994 اظهار داشت که به طور کلی| اکثر دانشگاه‎ها در بالا بردن مهارت‎های استفاده از کتابخانه| چه به شکل سنتی و چه الکترونیکی| هنوز مسئولیت کمی در قبال دانشجویان احساس می‎کنند.

 

اهمیت همکاری با دانشگاه

از لحاظ تاریخی| کتابداران دانشگاهی| مدت‎ها به دانشگاه‎ها به عنوان مرجعی در ترغیب و هدایت دانشجویان به استفاده از کتابخانة دانشگاه چشم دوخته بودند| ولی این توجه با ناکامی مواجه شد. "برانزکوم" (1940) نوشته بود: کتاب‎ها در قفسة کتابخانه‎ها بی‎استفاده هستند| زیرا مدرسان به این کتاب‎ها توجه ندارند و در فرایند آموزش و تحقیقات| هیچگونه انگیزه‎ای در دانشجویان برای استفاده از منابع کتابخانه‎ای ایجاد نمی‎کنند.

بعد از "برانزکوم"| "نپ"  (1958) نوشت: نه حوزة موضوعی| نه روش تدریس و نوع تکالیف| و نه کیفیت دانشگاه| هیچک ضامن استفاده از منابع کتابخانه نیست. تنها عامل تعیین‎کننده| گرایش و علاقه‎مندی خود مدرس است. اگر مدرس در این زمینه اشتیاق از خود نشان دهد| دانشجو به تبع او از کتابخانه استفاده خواهد کرد.

"لیپو" (Lipow) در سال 1992 بر اهمیت همکاری کتابداران با هیئت علمی دانشگاه‎ها تأکید کرد: مدرسان دانشگاه| بیش‎تر از ما (کتابداران) با دانشجویان برخورد می‎کنند| آن‎ها هستند که می‎توانند تکالیف دانشجویان را بر مبنای استفاده از منابع کتابخانه‎ای تعیین کنند. هر چقدر مدرسان در استفاده از کتابخانه ناآگاه| بی‎انگیزه و سهل‎انگار باشند| دانشجویان نیز به همان اندازه ناآگاه و بی‎انگیزه خواهند بود.

آموزش کتابشناسی| همکاری و حمایت مسئولان و مدرسان دانشگاه را می‎طلبد. اما چرا مسئولان دانشگاه‎ها پیوسته بر گسترش مجموعة کتابخانه‎ها تأکید می‎ورزند| ولی در برابر تلاش‎های کتابداران برای آموزش چگونگی استفاده از مجموعة کتابخانه چنین مقاومت می‎کنند؟ جواب این پرسش در مفهوم "فرهنگ دانشگاهی" نهفته است.

"شاین" (Shein) در (1992) اثر معروف خود "فرهنگ سازمانی و رهبری" (2) می‎گوید: فرهنگ دارای تاریخی طولانی و پر از فراز و نشیب است. اگر درک درستی از پویایی فرهنگی داشته باشیم| بعید است که در مقابل کنش‎ها و رفتارهای جامعه عصبانی و غیرمنطقی برخورد کنیم| به حتی اگر رفتار غیرعادی و به ظاهر غیرمنطقی افراد را در سازمان‎ها ببینیم تعجب نخواهیم کرد. با شناخت فرهنگ در خواهیم یافت که چرا تغییر این رفتارها اینقدر مشکل است.

"ترایس و به‎یر" (Trice & Beyer) در 1993 در مورد فرهنگ می‎گویند: مراحل فرهنگی| ریشه در تار و پود نهادها دارد. فرهنگ| بعضی از رفتارها| احساسات| عقاید و نگرش‎ها را مجاز می‎داند از بعضی دیگر منع می‎کند.

فرهنگ مفهوم وشیوه زندگی را برای گروهی از مردم فراهم می‎سازد| باعث می‎شود که آن‎ها با هم باشند| و در آن‎ها نگرشی به وجود می‎آورد که هدف از ادامة زندگی را ممکن می‎سازد.

 

ویژگی‎های فرهنگ دانشگاهی

"که" (Kuh) و "ویت" (Whitt) در سال 1988| ارزش واقعی دانشگاه را در پیگیری و اشاعه دانش می‎دانند؛ دانشگاه وظیفه یادگیری و اشاعة دانش از راه آموزش| تحقیق و نشر آن را دارد. بیش‎ترین میزان رشد آموزش عالی در خلال دهه‎های 1950 و 1960 بود| یعنی زمانی که شیوه‎های دانشگاهی تحقیقاتی در کشور آلمان به وجود آمد. در نتیجه| بسیاری از اعضای آموزشی دانشگاه‎های کنونی از این دانشگاه خارجی مدرک دریافت کردند. مبنای آموزش در این دانشگاه| تسلط به یک زبان علمی در زمینة رشته مربوطه| شناخت و مطالعة نشریات ادواری هسته| و شناسایی کنفرانس‎ها و شرکت در آن‎ها| مصاحبه برای کاریابی و غیره استوار بود.

یکی از ویژگی‎های فرهنگ دانشگاهی این است که مقولة "آموزش" در آن کم‎تر به بحث و نقد گذارده می‎شود. در تحقیقی که در سال 1978 در 14 دانشگاه آمریکا صورت گرفت| 42 درصد از آموزشگران اعلام داشتند که در تمامی دوران آموزش هرگز کسی دربارة شیوة آموزش آن‎ها سؤالی نکرده| و تنها 25 درصد اعلام کردند که مباحثاتی بیش از یک بار دربارة آموزش صورت گرفته است.

"فریدمن" و دیگران (Freedman et al.) در سال 1979 بیان داشتند که اعضای آموزشی دانشگاه‎ها به دلیل این که نقاط ضعف بسیار در شیوة آموزش و تدریس دارند| از بحث و اظهارنظر درباره آموزش خودداری می‎کنند.

"فنیک" (1984) نیز اعلام داشت که بسیاری از اعضای آموزشی دانشگاه که از شیوه‎های وقت‎گیر و سنتی همچون سخنرانی و خواندن مطالب استفاده می‎کنند| علاقه‎ای به ارزیابی شیوه تدریس خود ندارند و دلیل این امر را فشار کاری و تراکم امور دیگر می‎دانند.

"برکویست" (Berqquist) معتقد است که تأکید فرهنگ دانشگاهی بیش‎تر بر به وجود آمدن محقق در حوزه‎ای خاص می‎باشد| نه تربیت کردن فردی که دارای دانش| مهارت و ویژگی‎های یک شهروند مسئول باشد.

یکی از مهم‎ترین معیارهای فرهنگ دانشگاهی| استقلال حرفه‎ای مدرسان می‎باشد که عدم همکاری بین آن‎ها و کتابداران را سبب می‎شود. "میلت" (Millett) بیش از 30 سال قبل نوشت: مدرس دانشگاه محتوای درس خود را تعیین می‎کند و محدوده| روش آموزش| انتخاب متون و سایر مواد خواندنی| پروژه‎ها| مقالات| سخنرانی‎ها| به کارگیری وسایل دیداری – شنیداری| جملگی مواردی هستند که صرفاً توسط مدرس دیکته می‎شوند.

بسیاری از محققان و پژوهشگران فشارها و اضطراب‎های مدرسان دانشگاه‎ها را برمی‎شمارند و برکمبود وقت به عنوان یک عامل اساسی تأکید می‎ورزند. "گتمن" (Getman) استاد حقوق در مورد کمبود وقت| دلایل زیر را بیان می‎کند:

استاد| در آغاز دورة تدریس دانشگاهی| وقت زیادی را صرف یادگیری موضوع درسی خود می‎کند که شامل چگونگی تدریس نیز می‎شود. هرساعت از تدریس مستلزم سه تا چهار ساعت آمادگی برای تدریس است و ساعات زیادی نیز صرف تحقیق| مطالعه و ویرایش هر صفحه از مواد خواندنی می‎شود. اگر زمان ملاقات با دانشجویان و غیره را هم بر این مقدار اضافه کنیم| خواهیم دید که وقت اساتید بسیار اندک است و این ادعا که اساتید دانشگاه‎ها وقت آزاد زیادی دارند| عبث است. بنابراین همه ما تحت شرایط دایمی فشار و تنش هستیم و این به واسطة تعهداتمان می‎باشد.

به هرحال| این دلیل چه موجه باشد یا نباشد| کمبود وقت همواره یکی از مشکلات اساسی است که اعضای هیئت علمی دانشگاه‎ها و مدرسان| برای عدم همکاری خود در آموزش کتابشناسی اقامه می‎نمایند.

مشکل دیگر این است که با وجود تلاش کتابداران برای آشتی‎دادن مدرسان با آموزش کتابشناسی| ایشان در برابر "تغییر" همواره مقاومت می‎کنند| چرا که تغییر نیز باعث صرف وقت است.

 

دلایل مقاومت در برابر آموزش کتابشناسی

"فاربر" (1992) اظهار کرد که اعضای آموزش دانشگاه باید پاسخ دهند که چرا در برابر آموزش کارشناسی مقاومت می‎کنند؟

"تامپسن" (1993) دلایل این مقاومت را به شرح زیر برمی‎شمرد:

1. به دلیل مشغلة بیش از حد| وقت کافی برای پذیرش مطالب جدید  ندارند.

2. مطالب و تکالیف دانشجویان را از قبل آماده کرده‎اند| از این رو جایی برای آموزش کتابشناسی برای کلاس‎های خود در نظر نمی‎گیرند.

3. به کتابداران به مثابة منشی| پادو و دربان می‎نگرند نه به عنوان همتا و همکار آموزشی.

4. معمولاً در برنامه‎های پیشنهادی| "انتقاد از خود" را قبول ندارند| آن‎ها ممکن است که سخنرانان یا نویسندگان توانایی باشند| اما نسبت به رفتار و شیوه آموزشی خود هیچگونه اعتراض و انتقادی را نمی‎پذیرند و تمایلی به برملا شدن ناآگاهی و غفلت خود ندارند.

بسیاری از مشکلات از اینجا ناشی می‎شود که اعضای آموزشی دانشگاه‎ها| کتابداران را همتای آموزشی تلقی نمی‎کنند. "نپ" (1966) اظهار کرد که آن‎ها هرگز "کتابداران" را به عنوان اعضای آموزشی دانشگاه نپذیرفته‎اند. حتی خانم "ویلسن" نوشت که کتابداران دانشگاهی به حد کافی آموزش ندیده‎اند و دارای سطح آموزشی مطلوب برای تدریس نیستند.

"کیلوگ" (Kellogg) هم معتقد بود که اکثریت اعضای آموزشی دانشگاه‎ها| کتابداران را همتای آموزشی خود نمی‎دانند.

با توجه به این که اعضای آموزشی دانشگاه‎ها اغلب برای کتابداران ارزش کمی قائل‎اند| جای تعجب نیست که بسیاری از پژوهش‎های انجام شده حکایت از عدم تمایل آن‎ها به همکاری با کتابداران دارد. مدرسان و سایر اعضای آموزشی دانشگاه‎ها به ندرت برنامه‎های درسی و تحقیقی خود را با مشورت و کمک کتابداران آماده می‎کنند و این مشکل بزرگ مستقیماً از فرهنگ دانشگاه و دیدگاه حاکم بر آن سرچشمه می‎گیرند.

"فاربر" (1992) از تجربه خود در دانشگاه "ارلهام" نوشت. به نوشتة او| آموزش مناسب نیازمند وقت زیاد است و در این صورت| آموزش کتابشناسی در نزد مدرسان جایگاهی ندارد.

تحقیقات زیادی مبنی بر میزان استفادة اساتید از کتابخانه‎ها و به تبع آن| استفادة دانشجویان از کتابخانه‎ها صورت گرفته است. به علاوه| میزان انتشارات اساتید نیز با استفاده آنان از کتابخانه رابطه دارد. ولی هر چند که اساتید برای رفع نیازهای آموزشی یا انتشاراتی خود به کتابخانه‎ها مراجعه کنند و از کمک‎های کتابداران برخوردار شوند| اما کتابداران را افرادی ماهر| مطلع و کاردان به حساب نمی‎آورند. در نتیجة این نگرش| جایگاهی برای آن‎ها در نظام آموزشی و تدریس قائل نمی‎شوند.

"اربرگ" (Orberg) و همکارانش در تحقیقات خود در سال 1990 دریافتند که هر چقدر تماس اساتید با کتابخانه بیشتر باشد| دانشجویان نیز از کتابخانه‎ها بیشتر استفاده خواهند کرد.

 

چه باید کرد؟

آنچه مایه خوشبختی به آینده است| این است که با وجود مشکلات مذکور| تعداد اعضای آموزشی دانشگاه‎ها که به کتابخانه و آموزش کتابخانه‎ای و کتابشناسی علاقه‎مند شده‎اند| کم نیستند.

در مواردی| آن‎ها کلاس‎های خود را با آموزش کتابشناسی تطبیق کرده‎اند و دانشجویان را به استفاده از منابع کتابخانه تشویق می‎نمایند و در امور آموزشی با کتابداران مشورت می‎کنند و از نظرات آنان بهره‎مند می‎شوند؛ آن‎ها در بعضی موارد از کتابداران دعوت می‎کنند در سر کلاس آن‎ها حاضر شوند و بخشی از تدریس را به عهده گیرند.

با این حال| این تلاش‎ها و پیشرفت‎ها برای تحقق آموزش کتابشناسی و استفاده از کتابخانه و پذیرش آن کافی نیست. کتابداران باید از حالت انفعالی بیرون آیند و به جای انتظار از مسئولان دانشگاه‎ها برای همکاری| خود پیشگام شوند. در حالی که تجهیزات و منابع کتابخانه‎ها و سایر مراکز اطلاعاتی روز به روز پیشرفته‎تر می‎شوند| تحقیقات نشان می‎دهد که به نسبت آن پیشرفت‎ها| میزان استفاده از کتابخانه‎ها برای تحقیقات علمی کم‎تر شده است.

راه‎حل این است که کتابداران را به مشارکت فعال‎تر در امور آموزشی دانشگاه‎ها تشویق کنیم. در این زمینه "بیگز" (Biggs) کتابداران را مقصر می‎داند| زیرا به زعم او آن‎ها از "روبه‎رو شدن" پرهیز می‎کنند.

تحقیقات نشان می‎دهد که پذیرش تغییرات به کندی صورت می‎گیرد؛ مثال بارز آن پذیرش کودکستان به عنوان یک نهاد آموزشی از طرف مدارس آمریکا است که حدود 50 سال به طول می‎انجامید. به هر حال| بعضی از کارشناسان معقتدند که تا پذیرش کامل آموزش کتابشناسی به زمان نسبتاً زیادی نیازمندیم. تجربیات بسیار| از جمله تجربة موفق دانشگاه "ارلهام" نشان داده است که تا چه میزان آموزش کتابشناسی می‎تواند در رشد و ارتقای کیفیت آموزشی رشته‎های مختلف مؤثر باشد.

پروفسور "هال" (Hall) که در رشته علوم سیاسی تدریس می‎کند| می‎گوید: کتابداران (مسئولان آموزش کتابشناسی) در دانشگاه "ارلهام"| علاقه و انگیزه واقعی را در دانشجویان من ایجاد کرده‎اند؛ آن‎ها به مواد درسی من توجه می‎کنند و بر اساس آن به دانشجویان کمک می‎نمایند. در حقیقت| کتابداران بیش از سایر مسئولان آموزشی به کار و حرفه‎ام رغبت نشان می‎دهند و در این راه مرا مساعدت می‎کند؛ در روش تدریس با آن‎ها مشورت و متون مناسب را انتخاب می‎کنم. در حال حاضر| تکالیف دانشجویان با کتابخانه درهم آمیخته است.

"جاکوبسن" و "ولی" (Jacobson & Valley) در سال 1992 بیش از 75 مقاله را در نشریات غیرکتابداری شناسایی کردند که در ده سال اخیر منتشر شده و در آن‎ها پیشنهادهایی همچون ارائة درس آموزش کتابشناسی در دانشگاه‎ها| همکاری نزدیک بین استاد| دانشجو و کتابدار مطرح گردیده است.

شکی نیست که کتابداران در تلاش خود برای پذیرش آموزش کتابشناسی از طرف مسئولان آموزشی با مشکلات عدیده‎ای مواجه هستند| اما باید به یاد داشته باشند که تا کجای این راه پرفراز و نشیب را پیموده‎اند و چه مقدار دیگر را باید بپیمایند؛ شایسته است که صلاحیت علمی و آموزشی خود را در فرهنگ دانشگاهی| با مشارکت فعال به مسئولان بقبولانند.

در هر حال| همانگونه که آموزش کتابشناسی و ضرورت اجرای آن برای ارتقای سطح آموزشی دانشگاهی تبدیل به فرهنگ و اعتقادات کتابداران شده| امید است به مرور زمان و با ممارست کتابداران| این آموزش جزو فرهنگ دانشگاهی نیز بشود.

 

پی‎نوشت‎ها

1.     National Endownment Organization

2.     Organizational Culture and Leadership

 

 

 * Hardesty| Larry 1995| "Faculty Culture and Bibliographic Instruction: an exploratory analysis"| Library Trends| Vol. 44| No.2| pp. 339-367.

سیستم تعمیر و نگهداری سامانه تعمیر و نگهداری سیستم نگهداری و تعمیرات سامانه نگهداری و تعمیرات تعمیر و نگهداری نگهداری و تعمیرات سیستم تعمیرات تجهیزات سامانه تعمیرات تجهیزات سیستم نگهداری تجهیزات سامانه نگهداری تجهیزات سیستم مدیریت تجهیزات سامانه مدیریت تجهیزات سیستم مدیریت درخواست ها مدیریت درخواست های خرابی مدیریت درخواست ها کارتابل درخواست ها مدیریت درخواست های PM مدیریت درخواست های پی ام مدیریت درخواست های EM مدیریت درخواست های EM دوره PM دوره مراقبت و نگهداری دوره تعمیر و نگهداری کنترل پروژه تعمیر و نگهداری چک لیست چک لیست های نظارتی چک لیست های نظارتی تعمیر و نگهداری لیست های نظارتی تعمیر و نگهداری کارتابل مدیر تعمیر و نگهداری کارتابل مدیر نگهداری و تعمیرات کارتابل کارشناس تعمیر و نگهداری کارتابل کارشناس نگهداری و تعمیرات کد اموال کد فنی تجهیزات سیستم net سیستم نت سامانه net سامانه نت گزارش های تعمیر و نگهداری گزارش های نگهداری و تعمیرات
All Rights Reserved 2022 © PM.BSFE.ir
Designed & Developed by BSFE.ir